طرح ترامپ برای تصرف و احیای صنعت نفت ونزوئلا با موانع جدی روبه‌روست

ترسیم – شبکه «ای‌بی‌سی‌ نیوز» روز یکشنبه در گزارشی نوشت که طرح «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا برای در دست گرفتن کنترل صنعت نفت ونزوئلا و درخواست از شرکت‌های آمریکایی برای احیای آن پس از دستگیری «نیکولاس مادورو» رئیس‌جمهور این کشور در جریان یک عملیات نظامی، احتمالا در کوتاه‌مدت تاثیر قابل‌توجهی بر قیمت نفت نخواهد داشت.

به گزارش ترسیم نیوز،‌ در مقاله ای‌بی‌سی نیوز آمده است که صنعت نفت ونزوئلا پس از سال‌ها بی‌توجهی و تحریم‌های بین‌المللی در وضعیت نامناسبی قرار دارد و ممکن است سال‌ها زمان و سرمایه‌گذاری‌های کلان لازم باشد تا تولید آن به‌طور چشمگیری افزایش یابد. با این حال، برخی تحلیلگران خوش‌بین هستند که ونزوئلا می‌تواند نسبتا سریع تولید فعلی خود ـ حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز ـ را دو یا حتی سه برابر کند و به سطوح تاریخی بازگردد.

«پاتریک دی‌هان» تحلیلگر ارشد مسائل نفتی در وب‌سایت «GasBuddy» گفت: «در حالی که بسیاری گزارش داده‌اند زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا در جریان اقدامات نظامی آمریکا آسیب ندیده، این زیرساخت‌ها سال‌های بسیار طولانی در حال فرسایش بوده‌اند و بازسازی آن‌ها زمان‌بر خواهد بود.»

بنا به روایت ایسنا، شرکت‌های نفتی آمریکایی پیش از سرمایه‌گذاری گسترده، به یک رژیم باثبات در این کشور نیاز دارند. تصویر سیاسی نیز تا روز شنبه همچنان نامشخص بود؛ جایی که ترامپ گفت ایالات متحده اکنون کنترل امور را در دست دارد، در حالی که معاون رئیس‌جمهور فعلی ونزوئلا ـ پیش از آنکه دادگاه عالی این کشور دستور دهد او نقش رئیس‌جمهور موقت را بر عهده بگیرد ـ استدلال می‌کرد که مادورو باید به قدرت بازگردانده شود.

«فیل فلین» تحلیلگر ارشد بازار در «Price Futures Group» گفت: «اما اگر به نظر برسد که آمریکا در ۲۴ ساعت آینده بتواند کشور را با موفقیت اداره کند، می‌توان گفت خوش‌بینی زیادی ایجاد خواهد شد که شرکت‌های انرژی آمریکایی بتوانند نسبتا سریع صنعت نفت ونزوئلا را احیا کنند.»

فلین افزود: اگر ونزوئلا بتواند به یک قدرت بزرگ تولید نفت تبدیل شود، «این می‌تواند برای بلندمدت به تثبیت قیمت‌های پایین‌تر منجر شود» و فشار بیشتری بر روسیه وارد کند.

از آنجا که نفت در آخر هفته معامله نمی‌شود، تاثیر فوری بر قیمت‌ها مشاهده نشد. با این حال، انتظار نمی‌رود با بازگشایی بازار نیز تغییر بزرگی در قیمت‌ها رخ دهد. ونزوئلا عضو اوپک است و تولید آن از پیش در محاسبات این سازمان لحاظ شده است. افزون بر این، در حال حاضر مازاد عرضه در بازار جهانی نفت وجود دارد.

بر اساس داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا، ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه، بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت خام جهان را در اختیار دارد؛ رقمی که تقریبا ۱۷ درصد از کل ذخایر جهانی نفت را شامل می‌شود.

از این رو، شرکت‌های بین‌المللی نفتی، دلایل زیادی برای علاقه‌مندی به ونزوئلا دارند. شرکت‌های بزرگی مانند «اکسان‌موبیل» و «شورون» روز شنبه فورا به درخواست‌ها برای اظهار نظر پاسخ ندادند. «دنیس ناس» سخنگوی شرکت «کونوکو فیلیپس» در ایمیلی گفت این شرکت «تحولات ونزوئلا و پیامدهای احتمالی آن برای عرضه و ثبات انرژی جهانی را تحت نظر دارد و گمانه‌زنی درباره فعالیت‌ها یا سرمایه‌گذاری‌های آینده زودهنگام است.»

شورون تنها شرکت آمریکایی است که همچنان فعالیت قابل‌توجهی در ونزوئلا دارد و روزانه حدود ۲۵۰ هزار بشکه نفت تولید می‌کند. این شرکت – که نخستین بار در دهه ۱۹۲۰ در ونزوئلا سرمایه‌گذاری کرد – از طریق همکاری‌های مشترک با شرکت دولتی نفت ونزوئلا موسوم به «PDVSA» در این کشور فعالیت دارد.

با وجود این ذخایر عظیم، ونزوئلا کمتر از یک درصد از عرضه نفت خام جهان را تولید می‌کند. تحریم‌های اقتصادی آمریکا باعث شده تولید نفت این کشور از ۳.۵ میلیون بشکه در روز در سال ۱۹۹۹ به سطح کنونی کاهش یابد.

مشکل یافتن نفت نیست؛ بلکه محیط سیاسی و این پرسش است که آیا شرکت‌ها می‌توانند به پایبندی دولت به قراردادهای‌شان اعتماد کنند یا نه. «هوگو چاوز» رئیس‌جمهور وقت ونزوئلا در سال ۲۰۰۷ بخش بزرگی از صنعت نفت را ملی کرد و شرکت‌های بزرگی مانند اکسون‌موبیل و کونوکو فیلیپس را وادار به خروج کرد.

«فرانسیسکو مونالدی» مدیر برنامه انرژی آمریکای لاتین در دانشگاه رایس گفت: «مسئله فقط این نیست که زیرساخت‌ها در وضعیت بدی قرار دارند، بلکه بیشتر این است که چگونه می‌توان شرکت‌های خارجی را پیش از آنکه چشم‌انداز روشنی از ثبات سیاسی، وضعیت قراردادها و موارد مشابه داشته باشند، به سرمایه‌گذاری کلان ترغیب کرد.»

وی افزود: «برآورد می‌شود برای اینکه ونزوئلا بتواند تولید خود را از حدود یک میلیون بشکه در روز به چهار میلیون بشکه برساند، حدود یک دهه زمان و نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری لازم باشد.»

ونزوئلا عمدتا نفت خام سنگین تولید می‌کند؛ نوعی نفت که برای تولید گازوئیل، قیر و سوخت‌های مورد استفاده در ماشین‌آلات سنگین ضروری است. گازوئیل به دلیل تحریم‌های نفتی علیه ونزوئلا و روسیه و نیز ناتوانی نفت خام سبک آمریکا در جایگزینی آن، در جهان کمیاب است.

سال‌ها پیش، پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک آمریکا برای فرآوری نفت خام سنگین بهینه‌سازی شده بودند؛ زمانی که تولید نفت آمریکا رو به کاهش بود و نفت ونزوئلا و مکزیک به‌وفور در دسترس قرار داشت. از این رو، این پالایشگاه‌ها علاقه‌مند به دسترسی بیشتر به نفت ونزوئلا هستند، زیرا به کارایی بیشتر آن‌ها کمک می‌کند و معمولا کمی ارزان‌تر است.

افزایش تولید ونزوئلا هم‌چنین می‌تواند اعمال فشار بر روسیه را آسان‌تر کند، چراکه اروپا و سایر نقاط جهان می‌توانند گازوئیل و نفت سنگین مورد نیاز خود را از ونزوئلا تامین کرده و خرید از روسیه را متوقف کنند.

فلین گفت: «سقوط صنعت نفت ونزوئلا منفعت بزرگی برای روسیه داشته است؛ زیرا ونزوئلا رقیب آن‌ها در بازار جهانی این نوع نفت بود.»

اما «متیو وکسمن» استاد حقوق دانشگاه کلمبیا و مقام سابق امنیت ملی در دولت «جورج بوش» رئیس‌جمهور پیشین آمریکا گفت تصرف منابع ونزوئلا مسائل حقوقی تازه‌ای ایجاد می‌کند.

وی در ایمیلی نوشت: «برای مثال، یک مسئله بزرگ این خواهد بود که واقعا مالک نفت ونزوئلا چه کسی است؟ یک قدرت نظامی اشغالگر نمی‌تواند با تصرف منابع یک کشور دیگر خود را غنی کند اما دولت ترامپ احتمالا ادعا خواهد کرد که دولت ونزوئلا هرگز به‌طور مشروع مالک این منابع نبوده است.»

وکسمن – که در وزارتخانه‌های خارجه و دفاع و شورای امنیت ملی در دولت بوش خدمت کرده بود – خاطرنشان کرد: «ما دیده‌ایم که این دولت در مورد ونزوئلا، برخوردی بسیار تحقیرآمیز با حقوق بین‌الملل داشته است.»